سمپوزیوم بین المللی روابط عمومی

دكتر سیدمجتبی علوی
در جهان امروز علم روابط عمومی نقشی همچون عصب‌های بدن انسان را در پیكره سازمان‌ها و دستگاه‌ها به عهده دارد. بی‌شك تاثیرگذاری این حرفه، هنر و علم در روابط گوناگون به ویژه تحولات اجتماعی و سیاسی، ایجاد اعتماد متقابل میان سازمان‌ها و مخاطبان، مسئولیت پذیری، تصویرسازی و اعتمادسازی جزء مولفه‌های اصلی روابط عمومی است كه غیرقابل انكار می‌باشد.
ایران اسلامی به عنوان یك كشور در حال توسعه در جامعه جهانی از این قائده مستثنی نیست و می‌بایست با گام‌های استوار و پرشتاب به زمره قافله‌داران این علم بپیوندد. حركت مستمر و تلاش برای رسیدن به آرمان‌های حقیقی از سوی دوستداران علم روابط عمومی خود بیانگر این حقیقت انكارناپذیر است.
حدود صد سال از عمر روابط عمومی در دنیا می‌گذرد. فعالیت‌های روابط عمومی در قالب فنون اقناع، تبلیغ و ایجاد تفاهم در روابط فردی و گروهی از زمانی كه انسان به شكل دسته جمعی و اجتماعی زندگی كرده وجود داشته، اما آنچه ما اكنون به عنوان یك شغل حساس به آن نگاه می‌كنیم و می‌شناسیم زائیده انقلاب صنعتی و انفجار اطلاعات است، پیشرفت صنعت و تكنولوژی و ایجاد شهرهای بزرگ و مراكز جمعیت و گستردگی آنها رقابت شدید در ارائه خدمات و تولیدات در دنیا موجب شد تا روابط صحیح به آسانی مقدور نباشد.
اطلاع‌یابی از تحولات این حرفه در كشورهای مختلف و ایجاد رابطه دوستانه از دلایل ایجاد كنفرانس‌ها، نشست‌ها و یا سمپوزیوم‌ بین‌المللی است.
از وظایف اصلی روابط عمومی معرفی و كاركردهای اصولی خود بین مخاطبین به ویژه مدیران دستگاه‌ها، شركت‌ها و نهادهای دولتی است، كه متاسفانه هنوز فكر جامع علمی و موقعیت سنجی نشده است و نهادینه كردن و برنامه‌ریزی مشخص یافت نمی‌شود. بی‌توجهی مسئولان و سازمان‌ها و دستگاه‌ها به هنر بلیغ و جامع (هشتم) كه همان روابط عمومی می‌باشد مظلومیتی مضاعف بر پیكر و بدنه آن متحمل گردانیده است.
به‌طوری‌كه ناآگاهی و عدم اطلاع نادرست از كاركردهای آن با به كار گماردن كاركنان بی‌تخصص و حتی وامانده از همه‌جا به خاطر دوستی و حتی تحمیل فشارهای جانبی مختلف آسیب‌پذیری را دو چندان می‌كند.
این بی‌توجهی نگاه مردم را معنی‌دار كرده به طوری كه نگرش عموم مردم به روابط عمومی نگرش درست و صحیحی نیست، لذا كانال ارتباطی انعكاس دهنده خواسته، انتظارات و نظرات خود را مرجعی به نام روابط عمومی نمی‌دانند.
بستری كه از درون ایجاد می‌شود همانند آئینه‌ای از بیرون در نزد مخاطبین شكل می‌گیرد.
با گذر زمان و افزایش فارغ‌التحصیلان این علم پویایی روابط عمومی ها و تخصص‌گرایی روزنه‌های امیدی ایجاد می‌كند كه بارقه امید در آن تبلور دارد. تولد چندین موسسه و NGO، انجمن و كانون‌هایی در این حوزه نوید یك جنش درون افزا را می‌دهد. برگزاری سمپوزیوم‌ها، كنفرانس‌ها، نشست‌ها و كارگاهی تخصصی هرچند بسیار اندك و مقطعی است اما كمك می‌كند تا ظهور دوباره روابط عمومی را با زمینه آكادمیك و تخصصی شاهد باشیم. برگزاری چنین سمپوزیوم‌هایی فرصتی است برای تبادل مباحث جدید و بهره‌گیری مفید از تجارب استادان و اطلاعات و تجربیات بین كارشناسان و محققان خارجی و داخلی كه امیدواریم با اهداف موردنظر زمینه تعالی و پیشرفت روابط عمومی فراهم شود.