سمپوزیوم بین المللی روابط عمومی

عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی

سرمایه اجتماعی تدبیری است جامعه شناسانه كه به مفهوم میزان همبستگی علاقه و اعتماد متقابل در جوامع كوچك یا بزرگ عنوان شده است. وجود این پدیده در جوامع بشری از یك خانواده گرفته تا سازمانهای بزرگ، یك ملت و یا حتی همه ملل جهان، معرف میزان همبستگی ، دلسوزی، گذشت و اعتماد نسبت به همنوعان، همشهریان، همكاران سازمانی و حتی اعضاء یك خانواده است.
در جوامعی كه همبستگی ، دلسوزی، گذشت و اعتماد نسبت به همنوعان، همشهریان، همكاران سازمانی و حتی اعضاء یك خانواده است، در جوامعی كه همبستگی و اعتماد زیاد تر است حضور این پدیده مملوس تر است. با اینكه انسان را خداوند متعال پدیده ای با احساس و عواطف خاصی خلق كرده است معذالك شرایط تربیتی، پیچیدگی های زندگی، به ویژه شرایط اقتصادی باعث می شود كه انسانها در شرایط مختلف از میزان همبستگی ها و تعمنات خاطر متفاوت برخوردارباشد كه این ویژگی عمدتاً اكتسابی – اجتماعی به حساب می آیند:
عوامل متعددی می تواند سرمایه اجتماعی را با تعریفی كه در همان مرتبط از آن به عمل آمده تقویت یا تضعیف نماید در این مقاله سعی شده است نقش روابط عمومی در تقویت این پدیده اجتماعی به عنوان یك مسئولیت عمده چه در سطح سازمانی و چه در سطح جامعه و حتی به جرات می توان ادعا كرد كه در شرایط كنونی لزوم جهانی ادعای مقاله در این زمینه است كه روابط عمومی سازمانها و همچنین روابط عمومی ویژه بازاریابی سازمانها می توانند در ایجاد و تقویت سرمایه اجتماعی، در سطح خرد و كلان نقش موثر داشته باشند.در عنوان مقاله به چالشی بودن این تحلیل اشاره شده است زیرا هم  در مورد وظایف روابط عمومی در داخل و خارج سازمان ها و هم در مورد نقش روابط عمومی در حوزه مدیریت بازاریابی، روابط عمومی لازم است دو جنبه ای عمل كنند، به این معنی كه همه سازمان ها به ویژه سازمانهای خدمات عمومی دولتی به منظور ایجاد همبستگی اجتماعی و ایجاد حس اعتماد منتقل كنند تا از رعایت عدالت اجتماعی حاصل می شود جانب مردم را بگیرند، یعنی لازم است دو سویه عمل كه نتیجه آن افزایش همبستگی و اعتماد متقابل به عنوان یك فرهنگ غالب می شود و البته دو سویه كردن روابط عمومی،  مسئله چالشی است.
در این مقاله سعی شده است نقش روابط عمومی سازمانها در تقویت سرمایه اجتماعی هم در درون سازمان و هم در خارج از سازمان و حتی با سایر كشورها از یك سو و نقش روابط عمومی واحد ها در برنامه های راهبردی خرد مورد تاكید قرار گیرد و با توجه به نقش استراتژیك سرمایه اجتماعی به عنوان بنیادی كه زیر بنای مدیریت سرمایه های دیگر جامعه به حساب می آید و باعث پایدار شدن توسعه اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی می شود، ضروری است كه مدیران ارشد و تصمیم گیران كلان سازمانهای دولتی و غیر دولتی در مجهز شدن به این توانمندی تلاش كنند و در تصمیم گیریهای استراتژیك خود در سطح خرد و كلان به تقویت سرمایه اجتماعی بپردازند.